Campus C-MINE
Er rollen stenen van de rotsen

Kijkje bij Leen Hoogmartens

Ik ben Leen Hoogmartens, zit in het 3e jaar van deze opleiding en studeer in het totaal al 7 jaar fotografie (en een stukje video) doordat ik mijn middelbare jaren ook de kunstopleiding deed aan de Kunstschool in Genk.

 

Mijn papa is architect en hij (samen met mijn mama) betrok ons vroeger al met kunst door regelmatig naar musea en voorstellingen te gaan (ik was de vaste collectie van het Bonnefante in Maastricht al zo beu gezien nog voor ik kunst ging studeren). Mijn interesses werden op jonge leeftijd dus al erg gericht. Mijn 2 oudere zussen volgen ook allebei een kunstopleiding (grafische vormgeving en illustratie) dus we worden allemaal gemotiveerd om er dag in dag uit mee bezig te zijn.

 

In mijn creatieve werken probeer ik zoveel mogelijk verschillende thema's te raken maar ik merk dat 'de vrouw' vaak terugkomt, dat is niet zo bijzonder als je weet dat mijn gezin uit 4 vrouwen bestaat en ik ben opgegroeid in een jeugdbeweging voor meisjes. Elk thema dat in mijn werk voorkomt heeft wel altijd een hele persoonlijke connectie omdat ik graag zoveel mogelijk van mezelf ergens wil insteken. Ik geloof erin dat een werk op die manier het best overkomt op degene die het te zien krijgt. De projecten in het 3e jaar gaan rond schoonheid, tijdelijkheid, vergane glorie en privacy, allemaal dingen die mij ontzettend boeien en die door hun invulling ook heel persoonlijk gebracht worden.

Ik ga graag zo spontaan mogelijk te werk, de beste beelden komen op de meest onverwachte momenten. Dit hoeft zelfs niet tijdens een officiëel gepland foto-moment te zijn want om een thema op een zo realistisch mogelijke manier neer te zetten is het net extra belangrijk om vanuit de realiteit te starten en ook te werken. Wanneer ik heel hard bezig ben met het onderzoeken van een bepaald thema dan begin ik daar ook naar te leven en dan beginnen mijn gewoontes en handelingen (of de dingen die ik zie, voel) zich te vormen naar dat bepaalde thema. Dat vind ik belangrijk, zo'n inleving. Daarnaast vind ik het ook enorm leuk om sets te bouwen en styling te doen en alles naar mijn hand te zetten maar dan moet dat wel passen binnen het thema. Dat is vooral een techniek die ik vorig jaar (in het 2e) gebruikte omdat ik toen vooral werkte rond religie en de link wilde maken met Bijbelse verhalen en de moderne wereld. Dan is het bijna een must om dingen in scene te gaan zetten, het laatste avondmaal vind namelijk niet zomaar in elke huiskamer plaats.

 

 

Mijn creatieve passie gaat heel ver, doordat mijn volledige leven al beïnvloed werd door kunst en door het creatief bezigzijn (zie beroep papa). Ik heb mijn persoonlijkheid ook altijd kunnen en mogen uiten op de manier die voor mij paste, dat ik daardoor iets minder paste in de mainstream, heb ik nooit echt erg gevonden want het is net belangrijk om al vanop jonge leeftijd volledig jezelf te kunnen zijn zonder het gevoel te hebben ergens bij te moeten horen. Creatief bezigzijn is dus eigenlijk al zo een gewoonte geworden, iets heel vanzelfsprekend.

 

 

In de toekomst hoop ik vooral in contact te komen met mensen die dezelfde mindset hebben als mij, dat werkt inspirerend en kan zorgen voor hele leuke samenwerkingen. Dat is ook wel iets waar ik echt in geloof, zeker in de hedendaagse wereld waar het overstroomt van individuen.

Samen staan we sterker (en vooral interessanter).

 

Met dat idee is 'Collectief Ruiven' opgestart; een collectief bestaande uit 5 studenten die in mijn klas zitten -Joery Erna, Madelon Meijer, Mandy Louwet, Reyhan Turkgeldi en mezelf-. We hadden allemaal het gevoel dat we een plek buiten school nodig hadden om projecten mee uit te voeren, in discussie te gaan, te brainstormen, feedback te kunnen geven en krijgen, etc. Ruiven is een ideale uitlaatklep geworden voor elk van ons, we maken onze eigen vrijheid, kunnen zelf expo's organiseren, kiezen er zelf voor om opdrachten die we aangeboden krijgen aan te nemen (of niet), dat geeft een heel veilig en familair gevoel dat we wilde verzekeren voor wanneer we van school afstuderen en het dus allemaal zelf moeten gaan doen.

Er rollen stenen van de rotsen

Er rollen stenen van de rotsen

Dit is een werk uit een autonoom werk in het eerste jaar op deze school. Ik werkte rond menstruatie en de perceptie van de man daarop t.o.v. de gevoelens/uiterlijk van de vrouw. Menstruatie is een thema dat nog altijd actueel word verwerkt in de kunsten omdat het gewoon nog altijd niet gezien word als iets zuiver, iets natuurlijk en vooral iets waarover gepraat mag worden.

Er hangen ook heel veel vooroordelen rond 'een menstruerende vrouw' en dat probeer ik in deze reeks te ontkrachten. Ik fotografeerde 10 meisjes (incl. mezelf) die middenin hun menstruatie zitten (dus pijn hebben, bloeden, etc.), sommige meisjes zien er heel verzorgd uit, andere heel erg moe en gepijnigd.

Op die manier toon ik aan dat elke vrouw er anders mee om gaat en dat alle manier perfect oké zijn. Ik liet elk meisje ook een dagboek bijhouden waarin ze hun gevoelens moesten opschrijven, zo konden zij (en ik) ook zien hoe ze veranderde doorheen hun cyclus, op die manier vormde de modellen samen met mij het onderzoek, dat is een hele persoonlijke manier om iets biologisch aan te kaarten.

Dirk Reynders voor Standaard Magazine

Dirk Reynders voor Standaard Magazine

Op het einde van mijn eerste bachelor jaar aan deze school contacteerde docent (en opleidingshoofd) Dirk Reynders mij i.v.m. een interview over gender dat De Standaard met hem zou afleggen.

Hiervoor had hij een beeld nodig dat samen zou gaan met dat interview, ik kreeg de kans om dat beeld te maken. Dat we zulke kansen van onze eigen docenten mogen krijgen binnen deze school vind ik enorm fijn. Het is leuk en motiverend om te voelen dat docenten ook vertrouwen hebben in hun studenten en dus ook durven inzetten op onze talenten.

†

Ook in het tweede jaar ging ik in kader van het vak reportage 3 dagen naar Den Haag om er mee te leven in een katholiek studentenhuis dat gelegen was middenin een klooster. Ik kon mijzelf in die korte tijd onderdompelen hoe die jongeren leefde, wat hun normen en waarden waren en waarom zij ervoor kozen om zich zo over te geven aan hun geloof. Ik besloot om van de reeks een speciaal boek te maken en dat werd het ook. Dankzij de hulp van docenten kon ik een klein fotoboek maken van de reeks waarin tekst, structuur en vooral een gevoel in zat.

Popcultuur van het Christendom

Popcultuur van het Christendom

In het tweede jaar werkte ik rond religie, ik kon bijna al mijn opdrachten samenbundelen om tot 1 uitgebreid werk te komen waarin elk vak aan bod kwam. Deze reeks heeft het uiteindelijk niet gehaald tot in de jury maar toont wel heel goed hoe ik te werk ga. Bijna al de mensen die ik portretteerde als Jezus kwamen uit onze school.

Ik vroeg op voorhand aan enkele mensen of ze wilde poseren en uiteindelijk kwamen er zoveel mensen van andere richtingen (vrienden van de gekozen modellen) mee in de studio om ook model te staan. Die dag was een erg fijne mengeling van richtingen en ik heb op die manier ook veel mensen leren kennen door spontaan mensen uit te nodigen. De shoot resulteerde in een reeks van 30 verschillende persoonlijkheden die allemaal als Jezus (een man van het volk) geportretteerd werden.

Toekomstbeeld

Toekomstbeeld

Voor een ééndagsopdracht moest iedereen een beeld maken van zichzelf als fotograaf in de toekomst. We moesten dus nadenken over hoe we onze toekomst graag zagen en hoe we dit visueel in 1 dag tijd konden verwezenlijken. Mijn beeld resulteerde in een vernissage in mijn eigen galerij.

Figuranten op de foto zijn ook gewoon allemaal fotografie studenten die toevallig tijd hadden en wilde meewerken. Dat engagement is heel leuk! Opdrachten zoals deze leren studenten ook de skill van snel denken en snel -maar fatsoenlijk- een opdracht tot een goed eind te brengen. We werkten daarvoor telkens in teams van 2 of 3 dus we leerde daar ook het beeld van iemand anders uit te werken en ons eigen beeld te regisseren.