Campus C-MINE
17671226_434990660175175_695141059_n.jpg

Kijkje bij Finn Theunis

Ik ben Finn Theunis, 20 jaar en afkomstig van Bolderberg, Heusden-Zolder.

Ik ben een groot liefhebber van verhalen en die kunnen op allerlei manieren worden overgebracht. Film, muziek, verbaal, lichamelijk, schrift en natuurlijk beeld en de fotografie. Natuurlijk zijn er nog vele andere manieren om verhalen te vertellen maar deze kwamen het eerste in mij op.

Waarom verhalen? Voor mij zijn verhalen een bepaalde manier om aan de realiteit te ontsnappen of om zelf een verhaal, een idee, een visie over te brengen naar de ontvanger ervan, en dat is wat mij zo drij binnen de fotogra e en de kunst. Verhalen, zo banaal ook, kunnen een gevoelige snaar raken, iemand aanzetten tot verandering, iemand doen stilstaan, iemand even verlossen van de dagelijkse sleur, iemand een glimlach doen geven. Verhalen zijn zo universeel en interpreteerbaar op zoveel vlakken. Dat is mijn passie.

Verder ben ik daarlangs nog bezig met muziek. Ik speel namelijk gitaar en doe ook zang. Sport is voor mij ook belangrijk. Sport en een gezonde levensstijl helpen mij in mijn creatief proces. Vooral het sporten. Dat is verstand even op nul en zwaar afzien. Maar dan erna komen vaak de beste ideeën.

Crime Scene

Crime Scene

Dit is een drieluik dat ik heb gemaakt in mijn eerste jaar op deze opleiding voor het vak ruimte. De bedoeling was dat we een drieluik crëeerden met als thema een crime scene. In mijn crime scene wou ik niet de stereotype route opgaan van een mes op de salontafel met een lichaam ernaast.

Toen kwam ik op het idee om de natuur er een protagonistische rol in te laten spelen. Altijd met een element erin dat gemaakt is door de mens. Zoals de vijver in het linkse beeld, de serre in het midden en de stoel in het rechtse beeld. Om aan te tonen dat doordat de mens onze wereld zo uitbuit, dat er daardoor vele natuurrampen gebeuren en er dus daardoor vele slachtoffers vallen.

#ookmijnzorg

#ookmijnzorg

Dit beeld is gemaakt met de technische camera op 4x5 inch vlak lm. Dit heb ik in mijn tweede jaar op de opleiding gemaakt.

Het is een geenceneerd documentairebeeld over de #ookmijnzorg. Dit onderwerp is enorm actueel deze dagen en gaat over het feit dat de thuisverpleging dat de menselijkheid laat verdwijnen uit de zorg doordat de verplegers met tijdsnood zitten. De vrouw zit hier verwoed met natte haren in bed te wachten tot de volgende verpleger komt om haar haren te drogen, de gordijnen te openen en haar in de rolstoel te plaatsen om ontbijt te eten in de keuken.

Projectweek met Anton Kusters

Projectweek met Anton Kusters

Dit is ook een beeld dat ik in mijn eerste jaar op de opleiding heb gemaakt. In de projectweek met belgische fotograaf Anton Kusters, moesten we werken rond herinnering en het geheugen. Ik heb dan een zinkend papieren bootje in een donker meer gefotografeerd dat symbool staat voor vervagende herinneringen en vervagende banden met vroeger, die de mens doorheen zijn leven kwijt raakt.

Zonder zorgen

Zonder zorgen

Dit is een studiobeeld van je zolderkamer met het binnenvallende zonlicht in de ochtend. Al je jeugdherinneringen zitten in dozen en manden op de zolder, stof te vergaren. Soms ga je er nog eens naar kijken en denk je nostalgisch terug aan die tijd zonder zorgen. Dat is iets wat ik vaak doe.

Wat ik nu doe?

Wat ik nu doe?

Dit jaar ben ik bezig met een sociaal ruimte documentaire project rond speeltuinen in vlaanderen. Deze reeks maak ik ook met de Technische camera en dit is één beeld uit mijn reeks. Ik zoek daarbij naar het contrast maar ook de samenhang van de organische vormen van die locatie en de sierlijke mechanische vormen van het speeltuig. Om het zo op een andere manier weer te geven dan dat mensen dat normaal zien.